De avonturen van een meisje dat boodschappen ging doen

Geen droom, waargebeurd

Piet Paulusma zegt dat het vrijdag mooi weer gaat worden. Goede weersvoorspellingen zijn in onze buurt een goede reden om weer eens een bbq te gaan houden. Bij een bbq hoort natuurlijk vlees en inmiddels wordt er ook van mij verwacht dat ik gamba's ga marineren. Om niet te duur uit te zijn besluit ik mijn boodschappen bij de Lidl te gaan halen. Aangezien het vandaag ook al een prachtige dag is besluit ik voor de verandering eens te gaan lopen naar deze supermarkt. Normaal gesproken loop ik niet graag die kant op omdat het er nog al vol staat met hangjeugd. Vorig jaar heeft de politie er echter voor gezorgd dat het daar niet meer mag. Als de politie ze ziet worden ze weg gestuurd. Dit vind ik een dermate geruststellende gedachte dat ik besluit deze wandeling te gaan wagen. Ik probeer deze reis mindfull af te leggen; gewaar zijn van wat je voelt (de heerlijke warmte van de zon, een verkoelend briesje op je huid), wat je ruikt (de lavendel in de plantenbakken, de schone was die over de balkons hangen te drogen, een verse drol die de hond van de man die vlak voor mij het zijstraatje in loopt zojuist heeft neergelegd) en wat je hoort (een krekel? Verrek, een krekel, geeft me gelijk zo'n vakantiegevoel! De eendjes in de sloot, de auto's die voorbij razen, een rammelende fiets, kinderen die vanaf hun balkon contact proberen te maken met kinderen in de flat er tegenover).

Ik geniet van deze tocht tot ik aan het einde van het paadje een man zie staan. Een man van het caliber 'ik ben eigenlijk veel te oud voor je maar in mijn wereld kan alles en wordt ik door alle vrouwen sexy gevonden (denkt hij) dus als je straks dichterbij komt zal ik het niet na laten om wat tegen je te zeggen'. Als ik verder kijk zie ik aan de overkant van de straat precies zo'n zelfde type man staan. Ik vermoed dat ze bij elkaar horen. In gedachte fantaseer ik dat ze allebei een oortje in hebben en elkaar toespreken ''Straks komt er een meisje in een rode broek, die moet je checken!" Of een minder vrolijke fantasie "Dat meisje in die rode broek gaan we straks pakken, ze loopt alleen, is mager ofwel makkelijk prooi. We pakken haar handtas, meppen d'r op de grond en gaan er dan vandoor."  Tot mijn grote opluchting zie ik dat er een vrouw met een grote gespierde hond mijn paadje op komt. Wij vrouwen steunen elkaar geloof ik, als die gasten mij iets aan doen dan stuurt zij haar hond op hun af. Waarschijnlijk heeft die bewuste vrouw ondanks haar hond zelf ook niet zo'n trek in deze overzelfverzekerde mannen, want ze steekt abrupt de straat over. Oke Arank, you can do this. Door mijn RayBan zonnebril ziet toch niemand waar ik naar kijk, dus ik doe of ik ze niet zie terwijl ik ze nauwlettend in de gaten hou. Ik heb het inmiddels tot een kunst verheven om mijn nieuwsgierige aard te verbergen door ogenschijnlijk recht voor me uit te kijken terwijl mijn oogbollen achter mijn spiegelende glazen yoga-achtige capriolen uithalen om de uiterste hoeken te kunnen zien. Met grootst mogelijke nonchalance (waarschijnlijk te overduidelijk, maar voor mijn gevoel ben ik Xena) loop ik voorbij Macho nummer 1. Mijn Yoga-ogen zien achter hem nog een hele groep andere met testosteron gevulde dekhengsten van een jongere generatie. Gauw voorbij lopen, ik ben fantastisch, way over their league. Een flinke opluchting ontsnapt in mijn hersenpan als de mannen zich niet om mij lijken te bekommeren en vrolijk in hun door mij onverstaanbare taaltje doorbabbelen. Misschien hebben ze het wel over mij maar dan versta ik het niet (Of doe ik mijzelf hiermee toch te veel eer aan).

En dan heb ik mijn bestemming bereikt. De grote blauwe schuifdeuren gaan speciaal voor mij open, Welkom Aranka, wat fijn dat je er weer bent! Ik pak een winkelmandje en loop recht op mijn bestemming af, de bakken met actieproducten straal negerend. Het is me al gelukt om niet in de verleiding te komen toch nog even de Action in te duiken, dus de schappen met nutteloze producten die toevallig heel goedkoop zijn kan ik ook aan! De vakkenvullers werken door alsof er niemand aanwezig is, klanten zijn bijzaak, maar ik stoor me er niet aan. Ik heb mijn gamba's. Een oude vrouw duwt haar rollator nog net even voor mij in de rij voor de kassa, maar ik stoor me er niet aan, ik kijk nu al uit naar de heerlijk geurende marinade voor de gamba's die ik straks ga maken. Ik heb wel besloten om mijn route voor de terugweg anders af te leggen. In plaats van langs de flats ga ik nu door de woonwijk aan de overkant. Oke, het is gigantisch omlopen maar punt één wil ik niet weer langs die gasten lopen en punt twee is een andere route ook wel eens leuk.

Met mijn boodschappentas vol lekkernijen steek ik de straat over om de woonwijk in te lopen. Achter mij hoor ik het groepje dekhengsten luidfluits fietfieuwen. Is dat voor mij, hebben ze door dat ik nu anders loop? Waarschijnlijk doe ik mezelf wéér teveel eer aan. Het fluitconcert negerend vervolg ik mijn weg. Ik kom eigenlijk nooit in deze buurt, ik heb er ook eigenlijk niks te zoeken. Onze oude werkster woont daar maar ik kom haar niet tegen. Ik sla de hoek om en zie twee jonge knullen die druk in een Arabische taal met elkaar in gesprek zijn. Een schattig meisje met een staartje bovenop haar hoofd, ik gok het zusje van een van de jongens, zit klaarblijkelijk om een praatje verlegen. ''Heb je een hond?'' Vraagt het meisje met een brede glimlach die een groot gapend gat verraadt op de plek waar een voortand hoort te zitten. Ik lach naar haar terug en antwoord "Nee." "Heb je dan een kat?" Nu ben ik in tweestrijd. Ja ik heb een kat, wel drie zelfs. Maar dit meisje heeft al laten merken dat ze van een gezellig potje kletsen houdt, en ik zit met een zak vol vlees dat met deze temperaturen dringend de koelkast in moet. Ik loop tenslotte al om. Om te voorkomen dat ik over een half uur nogsteeds met dit meisje een uitvoerig gesprek aan het houden ben besluit ik te liegen. "Nee."  Het meisje is duidelijk teleurgesteld in mijn antwoorden. Ik loop verder en denk bij mezelf 'dat arme kind zit misschien heel de avond te wachten tot iemand haar aandacht geeft en ik denk alleen maar aan mezelf.' Moet ik mijzelf nu in de categorie contactgestoord inschalen? Ik ben dus zo'n type Nederlander dat meer met zichtzelf bezig is dan met de medemens. Ik haal m'n schouders op, nou en, en sla de volgende hoek om.

Wat ik net heb proberen te vermijden doet zich nog een generatie jonger dunnetjes voor. Een groepje jongens in en om een auto, waarschijnlijk net oud genoeg om er in te mogen rijden (Of ze hebben bij papa gesmeekt of ze alsjeblieft de sleutel mochten hebben want dat staat zo stoer), zien duidelijk een oudere dame (oh jee, dit klinkt nu echt alsof ik in de zestig ben. Ik ben 28, maar duidelijk ouder dan hun!) ook wel zitten. "Zo zie je dat meisje?" Kan je het nog harder zeggen? Ze verstaan je in Groningen denk ik net niet. "Hey lekker ding, fietfieuw"  De fietfieuws zijn populair vanavond. Ik trek een wenkbrauw op, maar besef me dat ze dat met deze kolos van een zonnebril niet zullen zien. Ik vraag me werkelijk af wat voor reactie deze mannen verwachten. Denken ze nou echt dat vrouwen hier weke knieën van  krijgen? Dat we een heel slakkenspoor leggen hun kant op en zeggen 'oh Don Juan, ik heb je lokroep gehoord en hier ben ik dan!' Of hopen ze juist dat je ze disst zodat ze kunnen roepen "Hey hoer!'' Blijkbaar weten ze niet wat ze met mijn ietwat uitlachende gezichtsuitdrukking aan moeten en het is dan ook snel stil aan de overkant. Weer een straat verder zie ik dat er een bus opgestart wordt door de ANWB. Op de bus staat 'Plantenbeurs De Wilg'. Is het niet raar om je planten beurs naar een boom te vernoemen? Lijkt mij hetzelfde als 'Bomenbeurs De Hortensia'. De dikke zwarte rookpluim die uit de uitlaat van de bus ontsnapt doet mij uit mijn gedachten ontwaken. Bijna thuis aangekomen besef ik dat je met iets simpels als boodschappen doen een hele hoop kunt meemaken, dat jij de regiseur bent van wat er in je hoofd afspeelt en dat je hier (naar mijn mening uiteraard) best een leuk verhaal over kunt schrijven. Zie hier het resultaat.

En nu gauw de gamba's marineren!

De oppas

Ik moest oppassen op het huis van mijn oude danslerares. Zij gingen een avondje uit en de kinderen zouden er ook niet zijn. Dus ik paste op het huis. De volgende dag zou er een feestje zijn dus het huis moest netjes blijven. Ik moest net naar de wc toen de kinderen thuis kwamen. Ze smeekten mij niet tegen hun ouders te vertellen dat ze zo laat thuis waren gekomen. Ik ben natuurlijk geen spelbreker. Ik ben zelf vroeger ook niet altijd even netjes geweest. Dus als ze zich nu naar bed haastten dan zou ik mijn mond houden. Na mijn wc bezoek kwamen ook de ouders thuis. Zo dat was op he nippertje voor de kids!
Ik ging naar huis toen want ik zou voor de volgende dag voor een bus zorgen voor de visite voor het feest van morgen. De volgende dag had ik inderdaad een bus geregeld. Samen met een vriendin ben ik die op wezen halen. We hadden echt onwijs veel lol in die bus. Met zo'n enorme gevaarte door de stad rijden was dan ook een enorme uitdaging. We moesten eerst nog boodschappen halen en daarna reden we door naar de plaats van bestemming. Onderweg stonden we voor het stoplicht als er op de deur wordt geklopt. "Stop nou, waarom stoppen jullie nou nergens? Ik wil met jullie mee" gilde hij terwijl hij zijn strippenkaart uit zijn zak haalde en ermee begon te zwaaien. "Dit is geen streekbus" vertelde ik "deze bus is gehuurd voor een feestje." De jongen keek me heel verontwaardigd aan. Later zag ik dat het een connexxion bus was van lijn 69. Nu snapte ik de verwarring. Toen we op de plaats van bestemming aan kwamen stond het hele gezin ons buiten op te wachten. Het was een gewone straat en de bus moest op de oprit geparkeerd worden. Iedereen keek toe terwijl ik de bus behendig op de oprit parkeerde. Eenmaal geparkeerd was de droom voorbij.

Opzoek naar het geheim

Het begint dat ik vlug in een gezelschap zit waarin mijn oom ook zit. Mijn oom verteldt mij "als je het geheim van jouw moeder wilt weten moet je in het oude pand (1) gaan zoeken, maar kijk uit, er zijn er meer naar op zoek en het pand betreden is verboden!". Ik ga opzoek naar het oude pand dat in Rotterdam-Zuid ligt. Ik zie inderdaad dat er andere mensen op onderzoek uit zijn gegaan. Er schijnt namelijk een verband te zijn tussen mijn moeder en mijn oom, zij delen samen een heel groot geheim dat nooit aan het licht mag komen. Ik kom het pand binnen en vind een kamer vol met papieren. In een kastje liggen enveloppen vol met brieven en kladjes. Opeens vind ik een envelop met kladjes in het handschrift van mijn moeder. Ik hoor dat de anderen er aan komen en stop de envelop gauw onder mijn trui en ren weg. Even verderop loop ik nonchalant verder en hoor twee mensen tegen elkaar zeggen 'maar goed dat ze niet in de vrouwenkamer gaan kijken' De ander zegt 'Nee inderdaad zeg!'. Dit nodigd mij uit om om het pand heen te lopen en weer naar binnen te gaan opzoek naar de vrouwenkamer. Al gauw heb ik het gevonden en vind een stapel doktersrecepten. Uit de kladjes en de recepten maak ik uit dat mijn moeder en mijn oom samen in de oorlog (2) valse recepten hebben uitgeschreven om zo veel geld te verdienen (3). Met de envelop en het verhaal in mijn hoofd ga ik terug naar huis, waar een verjaardag aan de gang is. Daar zit mijn oom. Ik draai mij naar m'n zus en vraag haar "he? Hij is toch al jaren dood?"  "Ja" zegt mijn zus  "ik weet het ook niet!" Ik kijk mijn oom argwanend aan en telepatisch geeft hij mij door dat hij nu rust heeft gevonden nu iemand het geheim weet. Hij kan nu rustig heen gaan. Ik vraag hem hoe ik er voor kan zorgen dat hij verder kan. Hij zegt dat hij moet gaan zoals hij hier gekomen is. Ik moet hem inrollen in handdoek. Het  is een groen met rode handdoek. In het hele huis zoek ik naar de bewuste handdoek. Uiteindelijk vind ik deze in de linnenkast en leg deze uit op bed. Mijn oom gaat er op liggen en ik rol hem in. Binnen enkele seconden is hij verdwenen. Hij heeft zijn rust eindelijk gevonden.

(1) Het oude pand kan refereren aan de leegstaande panden die in brand werden gestoken in Winschoten. Maar het kan ook verband houden met aanwijzing 2.
(2) Dat ik over het verleden, in dit geval de oorlog, droom komt doordat ik gisteravond een stukje in de Quest zat te lezen dat over het Anne Frank huis ging.
(3) Gister avond was er een item op het nieuws dat er zo veel medicijnen werden vernietigd terwijl ze nog goed waren. Er wordt door artsen meer uitgeschreven dan mensen nodig hebben. De fabrikanten verdienen hier aan. In mijn droom waren mijn moeder en mijn oom op de illegale markt bezig.

Mannen komen van MARS

Bij gebrek aan dromen die ik onthou de laatste tijd heb ik maar besloten om even iets neer te zetten wat me bezig houdt.
Ik weet dat ik nog heel jong ben en DENK dat ik alles al weet maar ik weet ook heel goed dat dat  niet zo is. Wat ik wel weet is dat er heel veel meiden om me heen zijn, meiden die ik ken of meiden die toevallig in dezelfde metro zitten als ik, die over een bepaald onderwerp nog niet dezelfde kennis hebben vergaard als ik: MANNEN!

Wij worden geboren als meisjes, verkleden ons graag als prinsjes, kijken alle disney films en lezen alle boekjes waarin de toiletjuffrouw of een zwerfster uiteindelijk raakt verzeild in een romance met de rijkste en knapste man op aarde. Ik zeg niet dat het niet kan, maar in werkelijkheid is die kans enorm klein. Maar we dromen en we dromen, dromen vanaf 5 jaar over ons huwelijk in een mooie prinsessenjurk, met de knapste man op aarde die met zijn hele hart en ziel van jou houdt en geen seconde voorbij laat gaan om dit aan jou te laten merken.

Nu moet ik oppassen met alle mannen over 1 kam te scheren, maar elk meisje komt in haar puberteit tot dezelfde conclusie: MANNEN KOMEN ECHT VAN MARS!
En soms kan het verrekte lang duren voordat zo'n meisje er achter komt dat zoeken naar Prins Eric, Aladdin of de prins achter het Beest eigenlijk volkomen tijdverspilling is.
Wij vrouwen houden op de een of andere manier altijd dat beeld vast wat Disney ons voorgeschoteld heeft. En voor meiden zoals ik waarvan de ouders niet gescheiden zijn is dat beeld nog hardnekkiger. Want jij bent het eindproduct van het levende bewijs!

Ik zal nog even uitleggen waarom mannen van Mars zouden komen. Ze komen natuurlijk niet echt van Mars en wij niet van Venus. Het is alleen makkelijker om te zeggen dat ze van een totaal andere planeet komen omdat ze zo totaal verschillend zijn van ons.
Wij vrouwen kijken naar de man waarvan wij denken dat hij de ware is. Wij kijken op een bepaalde manier naar hem en denken telepatisch gedachten naar hem door te seinen en verwachten dat hij reageert zoals jij hoopt. Ik kan het ook makkelijker maken. Wij zeggen "het wordt echt supermooi weer dit weekend" en soms breiden we het zelfs nog uit met "mooi weer om naar het strand te gaan of om door het bos te wandelen". Wij denken dan dat mannen doorhebben dat we dit weekend met onze man op stap willen, maar wat mannen echt denken is "nou dan wordt het wel heel mooi weer dit weekend". Punt.
Hints snappen ze niet. Je moet alles voorkauwen. Je moet niet zeggen "het wordt mooi weer voor een wandeling" je moet zeggen "het wordt mooi weer zullen we gaan wandelen?".

Mannen zijn over het algemeen niet bezig met de dingen waar wij mee bezig zijn. Wij vrouwen zijn (wederom over het algemeen) al van jongs af aan bezig met wat we in de toekomst zouden willen. Mannen zijn over het algemeen niet eens bezig met wat ze morgen gaan doen.

Ik zie zo veel meiden om me heen die aanpappen met een jongen, helemaal hoteldebotel zijn, ja dit is echt de ware, en binnen de kortste keren is het de grootste eikel die op deze aardkloot rondloopt.
Daarom wil ik aan alle vrouwen van de wereld vragen om wat meer voor zichzelf te leven en wat minder voor anderen. Met name voor hun pas overwonnen partner. Dat wil niet zeggen dat je er helemaal geen rekening meer mee moet houden maar gewoon ff een tikkie terug. Bijvoorbeeld, als jouw jongen tegen je zegt dat die blouse bij dat meisje daar echt lelijk is, en jij hebt toevallig diezelfde blouse in je kast liggen, trek je hem nooit meer aan. Waarom? Wij zijn iets te veel bezig om het hún naar hun zin te maken, en dat terwijl zij over het algemeen niet bezig zijn om het óns naar ons zin te maken. En dan worden wij boos want wij doen zó veel en zij doen zó weinig. Maar vaak zien zijn niet eens wat wij doen. Hoe dat komt? Zij hebben nooit van ons gevraagd of wij dat wilden doen. Wij deden het gewoon. En wij verwachten dat de mannen dat ook doen. Maar zoals eerder gezegd hebben mannen een totaal andere verwachtingspatroon van vrouwen. Als in GEEN verwachtingspatroon.

Wij vrouwen moeten twee dingen los laten voor een geslaagd liefdes leven.
1] De ware bestaat niet. Als je eens wist over hoe veel mannen ik heb gedacht dat hij de ware was. En dan was het uit, vond ik een nieuwe en werd híj de ware. De ware is er 1 en niet 100. Ofwel de aarde is vol met mannen die de ware zijn. Je hoeft er slechts 1 te kiezen.
2] Er bestaat geen "en ze leefden nog lang en gelukkig". Ik weet dat dat misschien wat pessimistisch klinkt maar zo is het eigenlijk absoluut niet bedoeld. We kunnen de toekomst niet voorspellen. Konden we dat wel dan was het leven zo saai! Het een staat vast met het ander, er is geen en ze leefden nog lang en gelukkig omdat de ware niet bestaat. Geniet nu maar van elke dag zoals die komt. En voor de rest kan je alleen maar hopen. Maar gebeurd het niet dan gebeurd het niet.

Ik wil nogmaals benadrukken dat bovenstaande sterk gegeneraliseerd is maar met de meeste mannen en vrouwen die ik ken gaat deze theorie op. Als wij niet zo veel verwachten, voelen de mannen a] niet zo veel druk en krijg je b] stukken minder ruzie. Dus vrouwen, geloof in wie je bent en leef waar jij voor staat. Je mag best van iemand houden maar van jezelf nog het meest.

11/12-7-2012

Vannacht weer heel onsamenhangende stukjes gedroomd, dus goed daar gaat 'ie.

1: Ik ben met Linda in Tunesië. Ze vind het zo'n leuk hotel, voor weinig geld en lekker met een zwembad want dat heb je ook wel nodig in deze hitte. Als ik naar het zwembad kijk zie ik dat het maar een klein zwembad is en als er een paar mensen in zitten is 'ie vol. Ik denk bij mezelf 'voor dat geld had ik ook wel een hotel gevonden met een groter zwembad.' Maar hey zij is gelukkig en daar gaat het om.

2: we (wie 'we' zijn heb ik geen idee van) zijn in een gebouw en lopen door middel van deuren steeds in een andere gang.

3: Ik moet voor een verjaardag een tomtom kopen, maar dan een met een splitscreen. Ik heb hem gevonden in de Media Markt.

Ja je kan er niks mee, hele korte dromen en ze hebben ook niks met elkaar te maken maar goed, ik zou m'n dromen delen, dus voila!

10/11-7-2012

Ik ben met Wouter en Romaine in een hele grote winkel dat is verdeeld in 2 winkeld. Aan de ene kant heb je Daka en aan de andere kant een 2ehands meubelwinkel.
We lopen door de winkel heen en Wout ziet een kastje staan waar hij wel interesse in heeft. Ik vind 'm niet zo maar wout verzekert mij dat als hij netjes geverfd wordt dat het dan een leuk kastje zou worden. Ik ben er nogsteeds niet zo zeker van. Als ik me omdraai zie ik Romaine niet meer en in de veronderstelling dat Wout mee liep ging ik Romaine zoeken. Ik zie haar buiten op het terras en ga er bij zitten als ik merk dat Wout dus helemaal niet mee liep. Ik ga de winkel weer binnen om Wout te zoeken maar ik zie hem nergens. Misschien is hij naar de auto gelopen? Ik loop terug naar m'n zus welke voorstelt wat te drinken gaan halen. Ik haal een warme chocomel voor mezelf een cappuccino voor haar. Zodra ik met de drankjes ga zitten zie ik Wout uit de winkel lopen. Ik was je kwijt! Hij gaat ook wat te drinken halen.

Einde.

9/10-7-2012

Ik ben in een faciliteit waar zowel een bar is als een supermarkt.
Ik heb een paar boodschappen gehaald en reken af bij de kassa. Ik betaal met een briefje van 50 en krijg slechts een paar munten terug. Ik moet nog 30 euro terug krijgen. Maar in plaats daarvan helpt de kassadame de volgende klant. Als ze daar mee klaar is kijkt ze ne vragend aan. Ik zeg haar dat ik nog dertig euro moet krijgen. Nee hoor zegt ze ik heb het je gegeven. Ik voel de woede bij me opkomen en zeg dat ze ongelijk heeft. Km vertel hoe het gegaan is en dat ik dus nog geld van haar krijg. Zij blijft bij haar gelijk en loopt weg. Even later komt de manager binnen en ziet mij staan. Hij  vraagt of in mr kan helpen. Ik vertel wat er zojuist gebeurd is en dat ik nog geld krijg. Het meisje komt weer terug en de manager zegt haar mij mijn dertig euro terug moet geven. Ze zegt dat ik lieg en helemaal geen geld meer krijg  waardoor de manager begint te twijfelen.
De reminder op mn telefoon gaat af, we moeten wout zn auto weg brengen vanavond. Ik laat de kwestie maar voor wat het is en loop naar het bar-gedeelte.
Ik zeg tegen Wout dat we weg moeten anders komen we te laat. Hij zegt dat het allemaal wel mee valt maar hij heeft duidelijk geen idee hoe laat het is. Als hij beseft dat we nu echt weg moeten staat hij en gaat met me mee. We lopen terug naar huis. Onderweg lopen vertel ik hem wat er gebeurd is maar het lijkt hem weinig te interesseren.

Einde...